Gözlerimden Kalbine

umutlarım gökyüzünde takılı kalmıştı

kuşlara sevdalandım gökyüzünde uçarlarken

ne güzeldi gülüşün gözyaşın olmasaydı

bulutları sevdim yağmurları düşürürken

bastığın yerleri seviyordum oysa

tutar gibi oluyordum ama yoktun

sıkıyordum avuçlarımda toprakları sımsıkı

ama sen yine yoktun

benden habersizdin dolaştığın yerlerde

kalabalıklar içinde arıyordum gözlerini

havaya bıraktığın nefesini içime çekiyordum

saklıyordum içimde senin olan herşeyimi

hayata değer bir yaşamaktan

sevilmeye değer bir aşktan asla vazgeçmedim

ne eksik nede fazla istedim

beni üzenle hiç ilgilenmedim

zaman geldi yollarıma karlar yağdı

birde baktım etrafımı hüzün bulutları sardı

ne zaman bir dosta ihtiyaç duysam

dost olabildiklerimde buldum kendimi

ölüm gibi çaresizce bir çırpınıştı bu

işte öyle garip birşeydi yalnızlık dedikleri

ama farkındaydım zamanın

kuytu bir köşede zorlu sevdaydı dağların ardındaki

oysa güneş açmıştı dört bir yanda

biz mi çok geldik ki bahara soldu kır çiçekleri

sarıldı tüm çukurova sımsıkı heryanıma

derin derin içime çektim toprağın tüm rengini

tanıdık bir yağmur indirdim saçlarına

yaprakları dökülmüş gönlümün kırılgandı iç çekişi

sendeymiş oysa sevdanın gökkuşağı sonsuzluğu

adına yıldızlardan gökyüzü yapılmış

küçük bir sis dağıtmış tüm duygularımı

ellerime saçlarının rengi takılmış...