Gözlerime Sırıtkan

çağla dalıyla gelirdi kış

su renkli havada koyun koyuna

gençliğimle saçlarının yan kısmı

aşka aşkla tutunmaktı tek dürüstlüğüm

gerçeğe hiçbir gidişin yakışmazken

ömre ayak direyen kavak ağaçlarıydı

gözlerime sırıtkan sırıtkan bakan

ve dişleyen etini son sonbaharın

kıvrak bir sarımsılık kalırdı gerisin geriye

hiçbir mevsim olgunlaşmazdı içimde

bakışların karşımda değilken

zaman ham bir meyve kadar aciz

ölüm cana sevgili kiracı bakışlarının tadı için...

sensiz yaşayamam yavru sığırcığım

sensizliği yaşarım kışa çakılmış evler gibi

seni sonsuzluğa hapsedemem ki

yağmursuzum gözlerinin son vurgusunda

ömrüm senden öteye yetsin diye

üşürüm ağlayışında kalan

dişlerinin sızısındaki kederde

kendime ihanet ederim sensizlikteki gri nefesimle

sensizliğe ihanet edemem

kaldığım koyu siyah bu fersizlikte...

kentin akşamı önünü göremez

cadde ayrı bir sıkıcılığa akar

bej toz bulutu sarı ışık korkutucu yalnızlık

tarih de unutulur

geçmiş ve hatta gelecek

ay sadece yukardadır

geceden kaçan iki gelincik kalır sonsuz cesarete

biri ben biri bir başkası...

sen...