G/özü Y/aralı Şiir

Ben ne zaman şiirlerine emanet etsem gözlerimi

Ve ne zaman dinlesem şiir sesini

Yüreğim y/aralanır!

Donar kanım

G/özüm bir bıçak pasında asılı kalır!

Susturamam içimin senli yankılara tutunan sesini

Bitmez bir yolculuk görünür ömrüme

Ve yolumun düştüğü her şehir bir vîranelikle

Yüzümü sürer göğsüne...

Yüzüstü düşerim izlerinin yoksunluğuna

Kapanır gözlerim bir kederin son uykusunda

Ben ne zaman senli bir şiire düşsem

Üslûplarım gülüşünü gören zamanlarındır

Ama sen ne zaman bir şiirden geçsen

Sesin bana ağyardır.

Bilinmez bir efsane oturur gözlerimin akşamına

Dilsiz bir çocuk ağlar yüzümün aynalarında

Muştusuz zamanlar dolar her bir anıma.

(gecesine düşen güllerine / bir şiir sesiyle!!!)