Gül Adın İçin

Yolunun bendesiyim, bu ne ulvi haldir yâr

Cemâlin nurdan alâ, zerresinde öleyim

Yanarım o gün bu gün, aşkın içimi oyar

Kemâlin sırdır güle, bir gülüşe köleyim

Haykır sesini gönlüm,esmer geceler duysun

Hasretle sarsın ömrüm, gönüller sana doysun

Yaşamak ne zor oldu,yolundan çıka beri

Alem gündüze hasret, gece oldu olalı

Koştukça acizane, yollar gidiyor geri

Yorgun bitkin ayaklar, ruhlar sensiz kalalı

Mahal mahal erirler, son bulur hep yokuşlar

Yeter ki yanayım yâr, aksın gözümden yaşlar

Mevsimler tükeniyor, karakış perde perde

Güneşler soldu gitti, cefa sefaya mağlup

Zulüm üstüne zulüm, sizsiz müminler yerde

Yoluna yazsın bizi, kalemi yazan matlub

Kelâm kelâm söylenir, aşkın narına sözler

Nâdan bilemez bunu, göremez gören gözler

Her yanımı sarsa da, çağın bezirganları

Alamazlar gönlümden, yırtsalar da bağrımı

Varsın çalsın zilleri, ille de o çanları

Sedası akislenir, duyar mısın çağrımı?

Bu davetim aşikâr, duy gönlümün habibi

Yollar hep sana çıkar, Ey! gönüller sahibi...