Gül Bülbülden Çaresiz

Ne bir gün güneş gördüm ne de aya eş oldum

Talihim sus pus oldu, derdi neyse söylesin!

Kapkara gecelerle doğuştan kardeş oldum

Umut çiçeğim soldu, dedim; neden böylesin?

Dedi ki; ben gülmedim bir defa aşktan yana

Onsuz geçen her günde ne ses duydum nefes

Çiçek boynunu büktü geçip giden zamana

Bülbüle mesken oldu, ne yazık altın kafes.

Kafese giren bülbül gülden ayrı kalınca

Sesi çıkmadı bir kez, umut çiçeği soldu

Gece ayazı vurdu aşk mumu kararınca

Dağ gibi iki yürek birden yerle bir oldu

''Sus'' dedi kara yazgı, ses çıkarmayın sakın!

Sustum boynumu büktüm, inledim sessiz sessiz

Üç vakte kadar dedi, vuslat size çok yakın

Öyle bir hasretti ki; gül bülbülden çaresiz.

ELİF KESKİN (KARABULUT) ŞİİRLERİN ŞAİRİ....