Gül Buz Tuttuğunda

gül buz tutuğunda gönül üşür

mevsimsiz kar yağar kalbe

soğumuş hisler eriyip giderken bilinmeze

gül buz tuttuğunda anılar üşür

tabiat itiraz eder ayaz gecelere

yaralı bir serçedir yürek

donar soğuk bir cümlenin kederinde

yıldızlar cezalıdır sanki gizlenirler

ışıltısı silinmiş gözlere

vefasızdır ümit gelmemiş

söz verdiği masum bir hayale

gül buz tutuğunda sararır yapraklar

dökülür yere karışır toprağa

gömer tüm taze heveslerini

aşk nerede ki der?

hani can verecekti köklerime

hani goncalar vardı dalımda

onlardamı parçalandı kurban oldu zalim bir ele

gül buz tutuğunda aylardan mayıs

günlerden hüzün

kanar yaprakları batar dikeni kendine

kimse sormaz canın acıyormu diye

gül buz tutmuş kime ne...