Gül Renkli Çocuk

Yüzyıllardır dikiş tutmaz yarana

Bir tutam yalnızlık,bir tutam hicran

Bir tutamda barut sürdün

Silahına kurşun diye gözlerini sürdün

Kül renkli akşamların gül renkli çocuğu

Bilirim gözlerindeki buğu

Zamanın tükenmez yorgunluğudur.

Ürperten bakışlarını bırakıp halini sorana

Garipliği,unutulmuşluğu,yoksunluğu

Aynada suretini alnından vurdun

Kayıp bir yunus gibi keşfedilmemiş sahillere vurdun

Kül renkli akşamların gül renkli çocuğu

Bilirim ruhunun son duyduğu

Saçak altında zemheri durgunluğudur.

Son kibritini yakıp son cigarana

Çıkmaz sokaklarda,sürgün istasyonlarda

Son duraklarda durdun

Tılsımlı şiirler söyleyip durdun

Kül renkli akşamların gül renkli çocuğu

Yolları tutan efkarının varı yoğu

Çatık kaşlı resimlerin isyana vurgunluğudur.