Gülgüzeli

Gecenin bir vakti yine sen geldin aklıma

Unut deyişin harflerin dudaklarından süzülüşü

İçimi titretiyor

yapma ölümü korkutuyor bakışın

Ama yetmiyoR

benim ecelimi,sensizken yanan bu yüreğimi

Korkutmuyor ne beni,nede azrailimi

Vakti gelince ben senden uçup gideceğim; ama

Sen bendesin daima

sen ayırdın seni benden

Ecel ayıramadı bak! aynı toprağın altında olacağız

Gecelerce ağlayan benken sen çekip gittin

Neden diye bile sormadan gittin

Geride unutmamı isteyecek kadar cesaret bıraktın

Ama o cesaret unutmama yetmeyecek

Bana güllerin en güzelini sevdirecek

Boş ver demenin her hecesi

yüreğimin bahçesine akan bir su damlası

aynı zamanda yüreğimden akan kandamlası

nasıl becerdin be gülüm?!!

Boş ver demenle hem içimdeki seni çoğaltmayı,hemde içimi yakmayı

Kalbimde ne varsa,aklıma ne düştüyse akıttım ellerime

Sana süsledim harflerini

sevginin en güzel dizelerini

Çok seviyorken böylemi olacak

aşktan kaçılmaz..

Yüreğim bu ayrılığa nasıl dayanacak

Sana bunları yazarken akan gözyaşlarım nehir olsa

Denize ulaşsa, okyanusla birleşse iki şehrin arasında

Yetmez!!

sana olan aşkım tükenmez, seni unutmaya yetmez

Sadece senin kapladığın bir yüreğim var birde bahçesi

Bahçesindeki güllerin en güzeli sen varsın GÜLGÜZELİ