Gülümserken

Gülümserken;

tüm evreni sığdırdığın,

buselerine...

sığmadım,

belki de sığamadım,

aslında sığabilirdim:

kara kara düşünen babalar,

babalar olmasaydı.

düşmeseydi toprağa goncalar,

ölmeseydi çocuklar panzerlerin altında,

yakılmasaydı köyler,

köyüm.

o zaman sığabilirdim,

o derin buselerine,

yaşayabilirdim ekmeksiz susuz,

yaşayabilirdim seni,

onuruyla...

gülümserken;

gülümsemende

tüm zamanı taşıdığın,

buselerine...

bana ayıracak zamanını istemedim.

belki isteyebilirdim,

aslında isterdim:

yurdum kan ağlamasaydı,

ağlamasaydı analar,

şengaldeki kızları için...

gülümserken;

gülümsemende,

uzay zamanı sorguladığım,

esatir zamandan beri biriktirdiğim

özlemini,

bir salisede geçirdim.

o salisenin ardından,

bilsen hangi zamandayım.

yitik zamanların gölgesindeyim,

gölgeler korkumu kovalamakta,

korkum uykumu kaçırmakta,

sineklerin bile gölgesiyle dolaştığı

zamanlarda.

insanların bir zalimin,

gölgesine sığındığı,

zamandayım.

zaman:

ne öldürüyor,

ne de yaşatıyor...

arafta bile değilim,

çünkü;

arafta bu kadar gölgesizlik yok...