Gülün Kalbine Dokunma Kanatırsın
Hüzün; mavi giyince üstüne
Damıtılarak akar sözler kalemden
Kırılır boynu bükük kalır
Yazmak ister yazamaz şair
Şair ki; kim ola
Ben ise zavallı bir cahil
Cahilin yüreğinde
Derinden bir ah var yanar
Varlığını sarsan mana
Yoksul manasızlığa ağlar
Aymazlık bir şelale endamında
Akıyor sırtından hiçliğin tam ortasına
Soruyor hayat insana
Nedir ki kelam nedir ki kalem
Susunca;
Yazıyorlar o zaman cevap anahtarına
En zayıf halka
Aşkın adı;
Köprü altlarında dolaşıyor şair
Boş şarap şişelerinden
Akıyor tortu kalıntıları
Bir dikişte bitirilmiş hoş kafalarda
Son damlasına kadar tüketiyor aşkı
Kaldırımlar loş
Şişeler boş
Herkes hoş mu hoş...!
Tıpkı kağıttan bir mendil gibi
Aşk; kısacık bir anda kaybediyor adını
Kirletilip işlevini yitirmiş
Mendilin adı bile adından utanıyor
Üstüne Yazık! işlenmiş
Gecesinden sabaha
Sabahından akşama yetişmiyor duygular
Kayıp/larda Aranıyor..!
Aşk;adını temize çıkaracak
Dokunmayın gülün kalbine
Mısralara akıyor
21 Ekim 2009 İzmir