gülüşümden kan sızıyor

buraya bir isim bulalım leyli kadr

doğululuk uzun uzak ve buutsu çizilen bir ufuk

yeryüzü ar damarı çatlamış çağın yüzünü yıkar

ölümseyen gülümseyen sere serpe uzanan

ve yetmeyen tükenmeyen bi yorgunluk insanlar

bende durmaksızın oralardan geçtim

leyletül kadr ki ben söylesem onu

burak boynu bükük yıkılır

enel ışk desem çatlarda bütün yansılar

dünya boğazımda bir linç olup tıkanır

onun ruhunda küçücük bir kız var

yahut bir kızda o

içinde allahın henüz taze nefesi var

gözlerinin değdiği her noktada bir şehit

gözleri an be an iman etmek yeniden

çünkü yaratılmayı unutmuş gibi katıksız

bankalar görse utanırlardı şüphesiz

bütün banklarda daraltılmış bir evsizliği değil

çoğaltılmış bir sonsuzluğu bulurdu böylelikle insanlar

onun duruşunda tüm çağların merhameti var

belki yitirilmiş eşyaların unutulmuşluğu gibi

onda doğuların batıların bir oluşu var

fakat niçin bunca süreğen bir huşu gibi yalnızlık

incelmiş bütün zerrelerinden kan sızıyor damarlar

yerine bir incinmişlik doluyor gülüşen suretlerin

ay doğuyor toprak doğuyor

yürüyor sanki zaman insanların üstünden

ona söylenecek sözler hiç yaratılmadı

sesinde bir ses oluşluk değilde

bütün bir sonsuzluğun gizi ipincecik taşınır

saatler geceyi geçip tüm o doğmamış sabahları

ansızın sızlandırır

onun bir gülüşü var

durmaksızın leyli kadr

ve sanki yüzyıllar boyu

yetmez yetmez yetmezde tefsirleri yapılır

etine bıçak dolanmış gibi inleyip durur gece

gün utanır belki doğmayada uzanır

bir soluk olsun diye bütün bankalar faizleri kaldırır

bütün insanlar bütün hayvanları besler

zenciler hepimizden fazlasıyla beyazdır

ve sen kimsin diye anlaşılır böylece

kapılardan geçerken anlamsız tablolar gibi

pencerelere yapıştırılmış o suratlar dağılır

ve musa vurur asasını toprağa

toprak değil deniz

orta yerden yarılır

ki onun böyle bir gülüşü var

görse musa bile kıskanır

ona şahit oldum allahım

kalbimden kan sızıyor