Gülüşümle Ölüşüm

çelimsiz bir düş gördüm

gerisin geri dönen bir adam

açlığında talan olmuş

talan lafına pek alışmış

darbe ve debdebeye kendini alıştırmış

uyuştukça morfinlenen

kendini bir hiç sanan muamma

kuytularında bir sentezin

manalarında gizli bir şiirin

iç çekişlerini duydu

köşe başında kıvrılan dedenin

yokoluşuna ağladı

gözlerini ovuşturmadı

inanmıyordu zaten

ya da yok sayıyordu gerçekleri

sersemlik bu ya

bakar kör dü

varoluşuna tesadüf dedi

bilirsin ben senin için varım

aslında ben yokum diyecek kadar

değersizdi

kendini bir rulete sürükledi

kurası olmayan bir çekilişe

girdikçe geçimsizlik vadilerine

çoraklaştı

estikçe sevimsiz rüzgarlar

uğultulu ve gürültülü

melodi saydı...

kusur var mı acaba hamlelerimde

kimse anlamaz belki de beni

içten ağlıyorken bir serçe yuvasında

zaten kim anlar ki kuş dilinden

ben se körebeyle teselli bulan pembe yanaklı bir çocuk

geleceğin kucağına umut fitiliyle bağlandım

kararmış göz bebeklerim

bembeyaz irinler taşıdı

taşırdı kalbinin haykırışlarını

gizli bir gülüş gibi

sezemedi kimse

oysa ağlıyordu köşede...