Gülüşün Oldu

Aşkı meşki bırakıp artık yorulmuşken

Yalnızlık koltuğuna şöyle kurulmuşken

Bir deniz sakinligi gibi durulmuşken

Kalbime tuzak kuran o gülüşün oldu

.

Alıp alıp da beni bu tarafa çeken

Eğilmez başımı pes ettirip de büken

Bende alıştım gayri sevemem der iken

Mıknatıs gibi duran o gülüşün oldu

.

Avlakta avcı idim ben oldum avlanan

Gamzeli yüzünde ki gülüşe tavlanan

Sivri bir hançer gibi kalbime saplanan

Tam on iki den vuran o gülüşün oldu

.

Damarımdan girdiğin tebessümün narkoz

O gülüşlerin sende hep geçerli bir koz

Sevda denizlerimde parlayan yakamoz

Kalbime ışık seren o gülüşün oldu

.

Şimdi seni görmesem inan ki olmuyor

Anladım ki içimde sevgiler solmuyor

Ben kalsam bile kalbim yerimde kalmıyor

Gönlüme aşkı veren o gülüşün oldu