Gülüşündeki Ülkü

yaz sarısını boşladım gitmeden usulsüz

bir de bir eylül daha silik geçecek aramızdan

bulut tozu peşinde tüm zamana fit

kokusuz anısıyla bir istanbul gölgesi üzerimde ağır

sokakları uğultusuzken gözlerinin

bak bana...

kapımın önü nasıl da ağustos çocukluğu

kavak ağaçlarından uzak bir gecede uykusuz

kamyonlar gider ömrümün dönüşsüz tünellerinden

böğründe ölüm buğusuyla kıraç bu yıldızlara bakmak

bittiği günü bilerek susar yalan yılkısına

akreple yelkovanın yankısız sesinde

dur bana...

yollarda kesik kesik öksürüklü yalnızlığım da mı üşüdü

saçlarımda ellerin olsaydı son gölgeyedek, beklemezdim

geçirmezdim sırrıyla son yolcuyu da küskün kapıya

ve gün ortasındaki herhangi bir öyküye hasetle gülerek

çekilir miydim zamanın da unuttuğu bir anıya

an beni...

sevmekte usta ölmekte sakar bir iyimserlikle kandım

ırak yok hiçbir çizgime tek gelenim akşam olsa da

kirpiklerimin sonrasız açılışının gülüşündeki ülküye

çorak yankısızlığımdaki yağmursuz iklime inen

tek akşam yağmurum,yıldırımınla dokun geceme

ışısın acımdaki tohumun

san beni...