Gün Batımı

mutsuzluğuN şehrini yaktım gecenin üşüten demlerinde

ve yahUt çekip gittim arkamda ne bir iz

vaR.. ne de sana umut verecek son bir giz

öfkem büyüdükçe sarıyor etrafımı

sanki kollarınla sarıyorsun vermiyorsun bertarafımı

sensizliğin de ben ölüyorum duymuyorsun çığlıkları

ismini sayıklıyorum yol üzerine kazıyorum adını

kan kusuyorum unutamıyorum dudağındaki masumu;

(içimdeki ses dinliyor bu sefer beni)

uyuyor buna ve uyuyor ilk defa gün batımı...

(bn seni seviyorum)

ya sen?