Gün Kanamaları

ellerim

çizdiği mesafelerle vardığım darlı akşam

ellerim ki

boşluğun sahrasını küçük kımıldanışlarla

bir güne ölen..

dudaklarımda

iğneli ve iğdeli zaman

ayaklarımda teri gövdelerin

buğulandırıp gölgemi uyur susuzluğun çanaklarında..

çığırtkan umutların ağır sözcükleri yudumlarken dünyayı

şakaklarıma duraksar

üzüm tanesi..

sellerden geliyorum

vadilerden ve kemiğime işli yaşların

kürek sesinden..

deli rüzgarın kapılara dayanması

yalnızlığın uslanmaz kanatları

küle vuran..

aşk ki,

saçları uzun yağmurda kokan

cebimde parmakuçlarım

tenimde kuşun nakışı değişirken

aklım çıldırıyor..

-bilmediğim iklimlere güneş mi doğuyor-

ama şimdi

andıkça bir masalı çoğalamıyor

yüzü yok/

sesi yok/

penceresiz selam

sabrın toprağı..

velhasıl

koşabildiğin kadar mavidir/

kızıldır,siyahtır/

koşabildiğin kadar ama

mutlaka bir konuğu olur

gözkapaklarımızın..

gövdem takviminden düştüğünde

tutunabileceğim kadar

ayaz’ım..

aşk mı notlara karışmış tanı

gün kanamaları..

keşke

Hilal in gölgesine vuran kayalara

mavi kalemle yazabilseydim iki satır

yazabilseydim

susan bir medeniyet uyanacaktı

nadide çiçekler/

kandiller..

adı olmazsa bir düş’ün yaşanır mı

güller ve leylaklar..

....