Gündüz Düşleri

Ayrılık damlaları masama vurmuş yine

Aşk ve hüznün kimsesizliği suratıma çarpıyor

Keskin bakışlı korkular kaçışıyor

Gündüzler bırakıyor yerini geceye

Saat 10, gelmen gerek artık

Lanet olası yalnızlık bıraksın peşimi

Sehpama konan tüm boş şarap bardakları

Yüreğime doldursun sevincini, neşeni

Hayallerde boğulan yüzlerce balık

Ve kimsesiz kalmış duvarlar

Hüznünden ölüyor bir aşık

Neden insanlar bana deli gibi bakıyorlar

Korkuyorum sevgilim

Hasretinin verdiği acıdan

Demir parmaklıklara saklanmış kalbimin

Sensiz kalmasından

Yokluğun bana dayanılmaz bir acı verir

İçiyorum sanki şişeler dolusu zehir

Kırılmış her yanım bakışlarının keskinliğinden

Bir nehir akar bu yoldan, geçer senin cennetinden

Uluyor karanlığa aç kalmış binlerce kurt

Sahipsizlikten başları dönüyor

Sönüyor ayın ışığı, gece bitiyor

Aşkının acısı kalbimin en derinine vuruyor

Serzenişlerim yükseliyor içten içe

Gün oluyor vuruyorlar ellerime bir kelepçe

Akşamları bir kuş dayanıyor kapıma

Ötüyor, cennetten ışık getiriyor ruhuma

Meltem rüzgarı esmiş çoktan kıyılara

Başını alıp giden onlarca karınca

Bir yük taşımıyorlar yorgun omuzlarında

Gözyaşlarımı topluyorlar karanlığın ardında

Bedenimden döküntüler fışkırıyor adeta

Solgun yüzüm karanlık İstanbul'u andırır

Rüyalar artık sadece uykularda

Gündüz düşleri beni nasıl da kandırır