Gündüzü Aralasaydık

Öyle çok ki

Öyle el

Öyle elalem, bu karanlığın dili

İçsen

Bitmiyor gece, her kadehe zifir tortular birikirken

Ve ölürken içinde sen

Miadı dolmuş kelimeler düşerken

Dudakları hasret çürüğü, dalında kalmış kozalak misali

Yanıyorken o gözlerine sürdüğün uzak, sürmeleyip içimden öyküyü

Yetim cümleler silinirken

O son şiirden

Ne yazdım bilemedim, gece körüydüm oysa

Kalem düştü ya da

Ya da dimağım kurudu, o susuzlukta

Yağsaydı keşke yağmur

Yeniden patlasaydı o tomurcuk dokuz milimetre kalibre çapında

Şehir uyansaydı gürültüyle

Eyvah !

Eyvah ki

Ağlasaydı kuş vızıltıları

Kursaklarında yalın bir acı, buğday tanelerini düşürmeden gagalarından

Gündüzü aralasaydık

O kirli perdeden, bedduayı atıp göcenin körüne

Kor yangınları tutuştursaydı ardımızda kalan ne varsa

Mavi olsaydı şehrin isleri ve

Yıkansaydı sığırcık kanatları

Secdeyi öğrenseydi

Kıblesiz zamanlar biriktirip tüm kızıl gözler

Abdestsiz yataylardı, eski bir seccadeye

Öyle çok ki

Öyle el

Öyle elalem, bu karanlığın dili

İçsen

Bitmiyor gece, her kadehe zifir tortular birikirken ...