Gündüzün Gözünde Gece...Dilimizde Söz
şiir yazar gece mavi toz zerreleriyle
soyunur iken kimi üzerini kimi kalbini
gece ve melekler
taşır melekler ağırıyan bölgeye
dua
yangında kaçamayan kalplere
şifa
gece ve kent
kent'de yaşlanır ama büyümez
bizler gibi
gece lambasıdır sokak lambası
caddelerin
taşda olsa ürker karanlıklardan
ama
ateşböceği hangi gecede
ölür biliyor musun
ışıl ışıl ışıklarla donatılan
sokaklarda...
gece ve çocuklar
çocuklar sevgilerine sarılarak
uyurlar
düşleri, canlıları, eşyalarınıda
ne çok severler
'' seni'' kelimesini kullanmadan
gece ve ben
gece yarısında yağan yağmurda
ağaçları yakacak kadar tutuşmuş
yürek
gözlerinde hüzün akan tanıdık bir
sima...
sen ve gece
tevazun saçların aynada görüldüğü
gibi...
ve sen kalbini anlayan, teseli eden
annesisin
gecenin aşkı
asırlardır sabahı bekleyen vefalı sevgili...
dilinde birgün bir of çıkmaz...