Güneşe Sahilden Girdik Sessizce

güneşe sahilden girdik sessizce

ilkin renkleri avutmak istedi ağustos başı

sonra biraz dönerek bize

çaresizce buyur ettik saçlarımıza

söyle bakalım kanı bozuk olana ne derler

evler seneler diyecek oldum sustum

içine hava doldurulan yola ne derler

su akar yatağını bulur uykusuz

her cevap köye yol su ve endemik bitki olarak dönse bile

ulaşamazsınız vadide ki denize

hayır

hayırlarla güldü istasyon

çok komik güldürüyorum kendimi

kendimle dans ederek

bir aynanın yorulması kadar yalan

yüzüm yüzsüzlüğüne ağlıyor

sanki bir kapıdan çekip gidecek

ve ben

ben değilim diyecek

bana bir tartıda gülümseyen tanrılar verin lütfen

inandığım için

yüzüm için aynalarda çırpınan

benim ben olmadığımı söylemeyin lütfen

ölü başını yiyen bir sonsuzluk gibi

beni bana hatırlatmayın lütfen

bu ara dediğin son mu yani

bir daha bir daha sevmeyecek miyiz dünyayı

iki adımlık rüyayı dar edip bize

kendimize gülmeyecek miyiz yani

olur olmaz durgunluklar saptandı septomlarımda

nefes alıp verdim

değişmedi hangarın rüzgarı

aynı kulvara koşullanmış sihirli kelimeler serptiler

dil bildik lalezarı

oyalandığınız kadar yeter

çekin alnınızı ateşimiz den

bir şarkıyı yakıp gitmek de geçer

geçmez olan kendisinin kendisi.