Güneşin Doğumu Olur Elbet

Ahlarla geçen bir ömrün yamaçında

Sırt verdiğim dağın infilâkı gibiydi

İki dudak arasına kıvrılmış

Bıçak gibi kesen bir çift sözmüş meğer

Derin uykudan uyandırıp

Ve umudu piçleştiren

Ki; bir yüreğin yalanından ayılmışlığım ilk kez değil.!

İlk kez değildi içimde ölüme uçan kırlangıçlar

Hayallerin rüzgârla dansı

Yetmedi belki, ama artık tamam

Bir hiç uğruna kendimi avutmuşluğum

Heba etmişliğim.!

Oysa;

Dibi görünmeyen bir kuyuya taş atar gibiydi

Bende birikmişliğin

Titrerdi içim, adın dilime oturunca

Bütün sözcükler kıyama dururdu

Gözlerim güneşi kucaklar gibiydi yüzünü görünce.

Gözlerimi perdeleyen sismiş

Aklım silkelerken kendini

İçimi yakan pişmanlık ateşi

Genzime dolanan dumanmış meğer

Öldürür mü beni.?

Yok

Yok

O kadar kolay değil

Yine de olsun be gülüşü güzel.!

Bu ilk yıkılmışlığım değil

Ne de son.

Ayağa kalkışım olur bir gün.

Karanlığa sükunet eden

Güneşin doğumu olur elbet

O gün gözlerime bahar

Yüreğime cemre düşecek...