Güneşin Sessizliği

Parıldıyor doğduğu saatten beri bedenimin yoluna

Çok sıcak değil mevsim kış

Hava soğuk beden yorgun sevmeye

Ayrılık zor, güneş sessiz, ben yokum...

Son kez diyorum sana bu son haberin olsun

Birkez dönüp baksan ben mutluyum

Elimde yılların yorgunluğu uzanmış

Düşürmek zoruma gider toprak soğuk

Güneş sessiz...

Güç kanallarımda kopmalar var koşamıyorum martılarla

O uçmak anladım ama yaşamak imkansız

Deniz dalgalarından bıkmış

Rüzgar kendinden habersiz can alır

Bulutlar kapatmışlar gökyüzünü

Hemde kapkara olanlar

Güneş sessiz...

Can alınıyor o köknar ağacının dibinde

Gecenin zifiri karanlığında

Taşlar şahit, ağaçlar ağlar

Yolunu kaybetmiş yolcular yok

Ay ışığında bıçak inip kalkar

Durduracak güç yok sinekler suskun

Güneş başka bir kıtada...

Burda olsada sesiz...

Son kez suya bıraktı kendini

Bütün pislikleri temizlensin diye

Bazen sıcak bazen soğuktu

Tam bir curcuna vardı

Kalbi paramparça ikinci dakika

Hepsi kalbine üşüşmüştü

Orda ne aradıklarını hiç bilmiyorlardı

Sadece şanslıydılar o dakika prianalar

Daha doğduğu ilk dakika

Güneş sessiz....

Gökyüzüne bakıyordum elimde ayrılık mektubu

Masmavi düşler bedenimde

Son defa vazgeçmek için baktım kendime

Hiç gerek yoktu

Sonum belliydi şu dakikada

Ayrılık şarttı

Çünkü devam ediyordu

Güneşin sesssizliği...