Güneşle Sır

Ben küçüğüm ama buldum:

ayın öğretmen;

gecenin karatahta olduğunu.

ışığı değdiğinde tenime

ilkin tebeşire kesti ellerim

kim derdi ki benden önce güneşe silgi

Küçüğüm ama aynada ben buldum:

ağlasam

rutubetli gecekondu penceresidir

gözlerim;

her ayışığında

?Bana da verseniz amca.? yazdırıyor

ödev defterime sayfalarca?

- ağlamak büyüklere hiç yakışmıyor bence -

Belediyenin önüne

adam asmışlardı;

benim de silgimi

boynuma.

-Bak, güneş dedim !

-Ne münasebet dedi, fötr şapkalı biri

asılan güneşe benzer mi hiç

bak kravatıma?

Her asılan silgi gibi silemez ki

oysa güneş siliyordu geceyi...

bunu da ben bulmuştum

büyükler hâlâ bilmiyor

hem güneş kendini bir kuş sanıyor akşamları

soğukta sıcacık,

giriveriyor koynuma

söylemiyorum.

10 Mayıs 1976 Ankara