Günlerden Bilmem Neydi

günlerden pazardı bense ölümsüz bir aşktım

ellerin dünyayı avucunda saklarken

güneşi görmek için ellerinle savaştım

ve ayrılık zamansız çıkageldi yeniden

günlerden salıydı bense Edip'ten de karayım

gemilerin ağır ağır limanı terkederken

masa başında boş bir kadehte yalnızlığım

gitme diyemedim; gitme daha çok erken!

günlerden bilmem neydi saatimi tutamadım

hayat dört duvar arasına sıkışırken

unutmaları geçtim seni alışmalara bıraktım

ki sen bütün gözlerden dünyama bakarken

kuşlardan bir kanattım

güneyden çıkageldim

bu aşkı sen kanattın

uğruna sona geldim...