Günü Tutuştursam Sevda Yanar

günü tutuştursam sevda yanar

ve bir eşkıya ağlar

tahta pervazı maviye boyanmış

penceremin dağlarında

ve bir isyan uyanır günü uyandırsam

bir ağıt yankılanır

''vay le...vay le''

bir eşkıya vurulmuştur

tutuşan günün yaşları gözünde

// eşkıya deyip geçme

isyan yanıdır insanın

uzamış sakalı ve ayranda kalan bıyıklarıyla

kokusu kurtları uzak tutar çakalları kaçırır...//

isyanı vursam güne ölüm uyanır

ve mavi gözlerinde

ölüm büyütmüş

bir sevda canlanır dağlarda

öpülmemiş

okşanmamış...

bilse de ölüm ne kadar kolay

ve anlasa da

yaşamak ne kadar acı

yine de yaşamak isterdi acılarını

bir eşkıya olsa bile

ölümü isyandır

yaşamı bela

ve isyanı sevda

insana...