Güvercin

bir güvercin kondu

pencerenin kenarına

içli bir şiir yazarken

Ali amca

uzaktaki canlarına

huzur evinin

bilmem kaç numaralı odasında

bastonunu aldı yaklaştı cama

bir tek o kalmıştı zaten

hayata tutunmaya

pencereyi açtı usulca

dokundu ona yaşlı parmaklarıyla

bir gözyaşı süzülürken

Ali amcanın yanaklarına

ad koyamadı yaşadıklarına

dem vurdu yalnızlığınada

kızdı kendi kendine

söz geçerimediği

canlarından ona kalan gözyaşlarına