Güvercinin gerdanlığı

karanlıktan korkup odanın köşesine saklanan çocuk gibi

dünyanın dibine saklandım hayatı kilitlediler üstüme

sağır oda ömrüm

çıtırtı duysa kanat çırpar düşlerim

her gece çitden atlayan korkularım

uykuyu söktüler gözümden

künyemi sıktım dişlerimin arasında

kaybolmadan bulmayın beni

dilimin üstünde yabancı kelimeler

uyruğum münzevi

her sokak başında esmer kahkalar düşürdüm

yaşımı ikiyle çarptım

ömrümü tebessümden çıkardım

avuç dolusu katreler ekledim

dibine kadar hüzün elde kalan

--

derken

bir adam düştü içime

beni sabaha doğuran

her lehçede benliğimi saran

nefesimi nefesine hibe ettiğim

güvercinin gerdanlığıdır

boynuma takılan...