Güvercinlerin Şairi

Sabah ezanlarıyla uçurduğum güvercinler geliyor aklıma

dünyamızın daha hayata küsmemiş çocuklarının ak bakışları akranlarına

illa ki hatıralarımda çemberle beraber çevrilen hayatlar

horoz şekeri leblebi tozu dişlerimde bir unutulmaz ağrıyla keçi boynuzu

çıkrıkçılar yokuşunda ilk düşüşüm Anafartalar çarşısında kayboluşum

dahası Hacıbayram’da ikindi vakti ağlayan gözlerimi silen dervişin elleri

durdurun bir imkan varsa sonsuzluğa giden bütün güvercinleri

gök yüzünün kurak düşlerinin kurgucusuyum içimde derin bir kuyu

çocukluğumdan düştüğüm yolların esaretinden kurtaramıyorum kendimi

ne zaman dönsem memleketten günebakanlar boynunu bükerdi yollara

sonra Ankara bir güneş gibi parlardı ufukta umudumdu aşklarım

ben ise mağrur gururlu dahası vedasız çekip gitmelerden keyif alırdım

aklımsa inadına camlarına yaslı otobüslerin ardında kalanlara takılırdı

paçalı güvercinler hep evlerine dönerler çekiktir kanatları

eyvah çekiyor da inadından eyvallah demiyor mazlumun katili

ahkam kesiyor durmadan hakim mizanı bozuk terazilerin başında vebali var

kırmızı kiremitlerin yerini alan intizar kömürün isiyle daha da karardı bu kış

kuş gribinden korkuyor cahil kıt akıl aç bırakıyorlar kuşları bu nasıl intikam

balkonuma sayısız güvercinler aldım yüreğime sınırsız kanatlar taktılar

esnaf sağdan soldan bakıp gizlice gülüyor hele biri var berber benden hınzır

güvercinlerin şairi yüreğini de doyur diyip diyip gülüyor işte halimiz

sisle kaplanıyor şehrin üstü bu mevsim hep böyledir Ankara puslu

hasret ciğer yakıyor daraltıyor nefesi mecburen alıyor veriyoruz yapmadan hesabı

bir tek Tanrı biliyor olup bitenleri çarpıyor bölüyor çıkartıyoruz faydası yok

acının bahanesine sarılmak acizlerin işi bize direndikçe kazanılan hayat lazım

gönderdiğim bütün güvercinler ulaşamadan menziline öldüler tek tek

kasketin düşmeden başından deniz dolanmadan ayaklarına ve güvercinler babam

güvercinler masumdurlar ne günahları varsa at vebalini benim boynuma