Güzel Öyküm

Geceydi,yıldızları sayıyordum

Annemi ne çok özlüyordum

Yazdığım şiirlerimi yokluyordum

Ansızın güzel öyküm çıkıp geldi

Sonra unutursun dedi...

Yıldızları birbir yerine bırakıp

Annemi incitmeden kalbime atıp

Şiirlerimi gelişi güzel bırakıp

Düştüm peşine güzel öykümün

Öyküm,güneş damlası düşmüş

Üzüm tanesiydi

Güldümü gamzesi yediveren gülleri

Sustumu buz kesilirdim,sanırsın zemheri

Bakışlarında sönmeyen nevruz ateşi

Bulutları silip gözlerimden,kalbimde damlaları

Erteledim

Öyküm hep eksik kelimesiydi dizelerimin

Ve ben yeni bir umudun arefesindeydim...

Berlin 1992

Yıllar sonra Siirimin sesi var, Şiirime sesini veren Songül Karadag Tesekkür ederım.