Güzün Kuytusu

Bir kaç sonbahar eskisi yaprak örtsem gözlerime,

Gönlümün eskimiş perdelerini indirsem sözlerime.

Rüzgâr girse aralardan, usulca dokunsa kirpiklerime,

Ve ben, seller akıtsam yaprak altı soğuk yanaklarıma.

Kalan ne varsa sarıda, solgun bir rüyada kalsın,

Toprak duysun sızımı, bırakın dünya biraz yansın.

O soğuk yanaklara değen rüzgârın kuytusunda,

Uzak bir yaz hatırası, bir yangın külü gibi uyansın.

Eşikte unutulmuş bir çift ayakkabı gibi sahipsiz,

Kurumuş mürekkep lekesinde düğümlenmiş harfler, sessiz...

Cebimde paslı bir anahtar, hiç açılmamış kapılara ait,

Zaman, kırık bir saatin içinde döner durur nedensiz.