Hacizciler

bana kızmayın

rüzgarın örtüğü kapının ardında olduğunuzu

görmeme rağmen bir şey yapamadım

insan su içerken kendine dönüktür

dua ederken de öyledir uyurken de

ve olan bitenin

kayıtsız kalışını kutlar kendi eteklerinde

sonra borcuna karşılık icra olunur

kalbin içinde kalptir haciz edilen

gülümserim o dehşetli kırıklarımı toplarken

işe yarayan bir şey kalmasın ister icracı

sesinden daha büyük bir sesle buyurur

gereksiz incelik sıkar beni hadi git

kimin ağladığı duyulmaz o karmaşada

belki o

bel ki ben

bel ki de hayatı yoran ümit

rüzgarın örtüğü kapılarda özlem duyulmaz

bir korku bir yarım kalmışlık inanır kendi yoluna

ve herkes yönünü açar kaçarken içine

ne şarkılar kalmıştır ne de şiirler

duvara ilişmiş parmak izleri bırakır

kalbi yaralı hacizciler.