Hadi Tut Elimden

sen,

gözyaşını güzergâh bellemiş

yüzünde sustururken yağmuru

ben,

gökkuşağımda ki renklerimden

çiçekler açıyordum sana...

içimde,

teneffüs zamanı bir çocuğun

kantin telaşı

göğsümde,

soluk soluğa avından kaçan

bir ceylan korkusu

gözlerimde,

karaya varma çabasında

mülteci bir umut teknesi

ah bu telaşlı hallerim benim...

oysa,

kaplumbağa’yı kızdıracak kadar

ağır zamanlarım oldu

kör odalarda,

dilsiz takvim yapraklarını

savurdu zaman

bileniyordum, direniyordum

kara çalılarını budarken gecenin

inadına sabaha aydınlanıyordum

ne ara buralara geldim

ne ara teninde

açmaya başladı çiçeklerim

güzel şeyler böyle oluyor demek

hadi tut elimden

yolumuz uzun

yolumuz aşkla...