Halet-i Ruhiyem

Gülüşlerim sahte,gönülsüz,değil inandırıcı.

Konuşmalarım boş,yersiz,yok hiç bir amacı.

Davranışlarım kaba-saba,kendime bile kalmadı saygı.

Bakışlarım manasızca tek noktada,huzurum kaçtı.

Eskiden gözümü yumardım,toz-pembe hayallerim vardı.

Şimdi düşlerim kabus,bedenimi tarifsiz acılar sardı.

Kalbimden dünyaya sevgi,aşk kabararak;taşardı.

Duygularımın tercümanı gözlerim ,maalesef hırstan yaşardı.

Negatifim,'''sıfırdan''' başlamak bilmiyorum kolay mı?

İçimdeki sevgi şelalesi,alttan gelen nefret akıntısını kovar mı?

Beni tekrar aşk okyanuslarına mütemadiyen salar mı?

Yoksa,-halet-i ruhiyeme-bakıp,uğraşmaksızın,aniden kaçar mı?