Halim Duman

İçine saklandığın siyah elbiselerin gölgesi

Penceremin en ücra köşesinden dev bir ışık huzmesi gibi

Gecenin en kör anında tırmalarken gözlerimi

Güvendiğim dağlara kendimi salarım

Bir bakarım ki yaprak yaprak dökülmüş sözcükler avuçlarımın içinden

Ben ki kirpiklerinden dökülmüş bir damla sevdayım

Kendim tutuştum

Yangınımda yanarım

Halimi sorma

Dumanlı bir yaz gününde hiç doğmamış gibi

Sildim takvimlerden ağustosun ikisini

Yaşamak ne kadar zor ise o kadar denedi tanrı beni

Saçlarımı götürdü rüzgar önce

Sonra mutluluğumu çekti içimden

Tesellimi sisli yağmurların ardına sakladılar

Yorgun ve ıssızdım

Ortasında kalabalıkların

Yapayalnızdım

Yarın sorsalar ne kadar sevdin diye

Ben o yâre dünümü verdim derim

Yarınlarım zaten ona ait

Tanrı şahit

Onsuz yaşamak haram olsun

Yediğim lokmalar bir bir

Karanlıkta boğazıma dursun

Saçlarını salla şöyle bir yana

Anlarım belki

Ölmek neymiş yana yana