Halkım Ol

-I-

Düş, yine bir insanın vatanıysa

sevgilim, sen halkım ol

ve çıkaralım sığınaklardan

acıyla öpüşen gül esmerliğini, ömrümüzün

kimliksiz bir dil bulalım kendimize

belki döner sürgünden, savrulan bütün sözcükler

buz tutan bir sevinçse bu dünya

hırçın ve gözü kederli bir ufuk

ki bulutlar gibi çekip gidiyorsa zaman, gök boşluğunda

aşktan başka bir sığınak kalmamıştır

ve yangın sürüp duruyordur alnımda

-II-

Upuzun bir sessizliktir dağlarımın öyküsü

ve uçurumlarda parçalanan geyik sesleri

keyifli bir hatıradır avcılara

kül olup savrulan ne varsa ömrümüzde

metal bir uygarlığın barbarlığındandır

yorgun ve yaralı bir çığlıktır suskunluğu

kuşların, nehirlerin, dağların

kanayan bir acıdır dalında ürperen

renkler yitiriyor anlamını

körleşip kararıyor şafak

düşlerim kurşunlanıyor halkımı arıyorum

düşlerim kurşunlanıyor

yurtsuz bir dilin

sözcükleri gibi

M.H

aralık-2oo9