Hamuş/sus

Hamuş

Yunmuş

Ak bir gönül.

Susmak başkadır azamet karşında,

Hamuş demişim ya

Sözlerin bittiği nokta.

Nelere susarız,

Susuzluğumuzu kandıran ne?

Bir dünyevi sevgiye mi kavrulur içim

Garip bir kuş olmuş yüreğim.

Hamuş,

Nasıl durursun öyle

Gözlerin, ellerin mana pınarı

Her şeyinle Hak söylerken,

Sustuğun bir kendi

Kendi mi bir söyle.

Ama, bilirim

Bir ses değildir konuşmak:

Kelimeler sözle yazılmaz sade,

Öyle konuşur ki

Bir çok şey

Neler neler anlatır

Sessizden sesleriyle.

Bak koca dağ

Haşmetiyle susar mı?

Göklerin bulutları sıra sıra cümleler.

Allah yağmurla kaç sesli rahmet indirir,

Ya sevgilinin gözünden inenler

Kimin yüreğine

Derinden bir ah çektirir.

Hamuş,

Susmak değil bu

Sessizliğin nihavent makamı

Kalbimin en derinde akan duygu.

Haydi bir daha sus

Yüreğin, gözlerin

Gül gibi gönlün açılsın ki,

Sessiz sessiz gülsün

Sen, güzeller güzeli hamuşsun.

(Ocak 2011 İstanbul)