Harabeler I

Ben yine hayaldeyim çünkü gülümsüyorum

İlk fark edişimdi bu aynada ilk görüşüm

Yağmurlu gözlerime kendime küsüyorum

Hep yanıtsız kalıyor beni bana soruşum

Gömülüyorum bazen soğuk kara toprağa

Biliyorum kaçamam kenetlenmişim ağa

Bu nasıl bir ağ ya Rab, elim kolum sanki felç

Fısıldıyor kaderim : ' Mutluluk bil ki çok geç'

Koşuyorum bakmadan dönmeden hiç ardıma

Karanlıklar peşimde geçmişim gölgem gibi

Ölüyorum a dostlar! Yok mu gelen yardıma

Ruhumda binlerce ses birinin yok sahibi

Çıkmaz sokağa dalıp başımı tutuyorum

O kısacık zamanda mazimi yutuyorum

Zor oluyor sindirmek kusuyorum durmadan

Ağır aksak adımla yürüyorum yormadan

Birden ağlıyor bulut sinirleniyor sonra

Yıldırımlar düşüyor gönlümün mezarına

Çakma şimşek diyorum zaten dönmüşüm kora

Ecel çıkartmaz beni ne güne ne yarına

Uzun, ince bir yolda volta atarken düşler

Dökülüyor usulca biriktirdiğim yaşlar

Bir durak buluyorum yıkık dökük virane

İki katlı ve ıssız, yapayalnız bir hane

Bu rutubet kokusu bu yaşanmışlık izi

Sarıyor bedenimi tepemden tırnağıma

Oturuyor göğsüme bıçak kesiği sızı

Küçük kız konduruyor bir buse yanağıma

Çıkarıyorum onu mazinin tünelinden

Tutuyorum sıkıca küçük narin elinden

Korkup kaçıyor benden peşinden koşuyorum

Büyümek ne kadar da kötüymüş, şaşıyorum

Ben yine harabede Araf'ta kalmış gibi

Tozlu merdivenlerde öylece duruyorum

Düşüncem kelepçeli hislerim ölmüş gibi

Heybemdeki zamanı hüznüme kuruyorum

İsyan etsem ne çıkar değişir mi kaderim

Biliyorum günbegün artacaktır kederim

Harabeler, ruhumun yegâne çilegâhı

Harabeler, hayatın bana doğuştan âhı

...