Has Bi Hâl

kendimi pek ciddiye alamıyorum komutanım

bir yanım rüzgar esse dağılacak

bir yanım kadim medeniyetlerin ölümünü görmüş

misal elimde tuttuğum bu silah hangi yönde patlayacak ben bilmem

yurdumun bütün sara nöbetlerinde nöbetçiyim sanki

bana süresi yok bu ölümlerin

bunca uzun bunca yorgun kalakaldım

desemki her bir hücremde bir intihar var

bunu size ispat edemem fakat buna inanın komutanım

size doğruyu söylüyorum allahı ben öldürmedim

karasal iklimlerde karamsarlaştım böyle dersem yalandır

kara gözlü bir kız vardı ben önce orda boğuldum

ilaçlar aldım üç günden fazla uykusuzum

ve aslında kendimi taşımaktan yorgunum

vallahi bir imkanını bulsam uçurumdan atıp kaçacağım

fakat hayır komutanım ölümden söz etmiyorum

ölümü ölümle bölecek gücüm yok

ben biraz yok olmaktan söz ediyorum

siz ona hiçlik dersiniz bir başkası başka birşey

ben kelimeleri sevmem komutanım

kurşunun güzelliğini değil hedefi tutturmayı seçerim

belki bu yüzdendir iyice yalnızlandım

ve dedimki,

hey! tanrım! ikimizde yalnızız farkında mısın?

düşündüğünüz gibi değil komutanım

çok öncelerde hepimiz tek bir yalnızdık

yani şimdi değişen tek şey dağılmış yalnızlıklarız

oysa ben bunca geveze değildim

belki yine değilimdir

çay içer misiniz komutanım

ben kaderin topuklarına sıktım

o gün bugündür her işim ters gider

yani zaman zaman düşünmüyor değilim

kaderim doğru yoldaymış belki

ben gidermişim ters yöne

bilmeyizki komutanım kördür çünkü insanoğlu

üstelik levhamız yok işaretimiz yok

hani olsa bir tabela yolumuzu bulurduk

örneğin hepimiz bir ormandayız hava karanlık

insanlar birbirine çarpıp kanla yolu buluyorlar

bana bütün tarih böyle gelir komutanım

kan izini takip edip geçmişi buluyoruz

fakat neden böyle olsunki diye soramam

soramam bunu çünkü biliyorum bu bir var olma savaşı

bir ispat ihtiyacı bir yarış bir rekabet

ama size şunu itiraf edeyim ben tanrıyla yarışamam

denemedim değil bunu denedim ve yenildim

bi keresinde köpeğim ölmüştü elime düşmüştü başı

köpekler ölür komutanım

sonra birgün bir arkadaşım boğuldu

bi keresinde de dedem öldü

arkadaşlarda ölür komutanım dedelerde ölür

yani herkes ölür gider siz kalıp ölülerle yaşarsınız

bi yerde bir kız zayıflamak ister ölür

bi yerde bi erkek vücut geliştirmek ister ölür

birisi meşhur olur ölür komutanım

bi yerlerde bombalar patlar ve yasalsa susar insanlar

değilse feryad-u figan

bizi kim öldürüyor komutanım

kim o bize bizden fazla hükmeden

ben uyuyamıyorum komutanım bir sağa dönüyorum bir sola

sağımı solumu inkar edemem bunu herkes bilir

bunu herkes bilir sağım sarımsak solum soğan

keşke karıştırsaydım bazen bunları

keşke böyle yaklaşmasaydım kendime ve size

ama bakın bunlar bile onca mühim değil

başka meseleler varki hayat en zoru

ama nasıl yapalım onu nasıl mavi olsun

nasıl yeşil nasıl kırmızı

bir çiçek bahçesine dönsün şu dünya desem

fazla romantik olur ben öyle birisi değilim

ben öyle birisi değilim komutanım

kendimle savaştayım.