Hasret Ve Ben

istiridye kabuklarından kolye yapıp da

kırılmasın diye muhafaza ettiğin pamuk kutulara koydun kalbimi

aşkınla kilitledin üstüne

muhtaç bıraktın kalbine

gözlerimde akan hasret

sana mecbur bekleyişler

yine eskisi gibi yanında olsam

saat 1 de gelsem kapına

sarılsam öpsem doya doya

seviyorum desem

dudaklarında sıcaklığı bulsam yine

anladım ki her gün çoğalacak yalnızlık

sana kavuşana kadar geçen sürede

kırılganlaşan kalpler

incinmeye müsait bedenler

özlem hep sevda doğuracak değil ya

biraz da kavga çıkaracak

ama kavgalar aşktan doğar zaten

hasret ve ben kaldık yine iki kafadar

her sabah sen varsın gibi yanımda

bir tebessümle kalkarken

o an ki mutluluk gözlerimi açana kadar

sonrası yine hasret

sesini duyar gibi olup da etrafa bakınmak var ya

salak gibi bakınırsın olmadığını bile bile

olsun ben yine bakınmaya devam edeceğim

olman değil yaşamanı bilmek mutluluk verir kalbime

nefes alışını bilmek en büyük aşk

aşk nedir diyorsun ya

aşk sevdiğinin nefes alışıdır

kalbinin attığını bilmektir

sesini telefonda da olsa sadece duymaktır

hasta olduğunda senin de hasta olmandır

ne kadar yapmam desen de yaptıklarındır belki de

seviyorum demek ömrümün sonuna kadar

belki de söyleyebildiğim tek kelime ama

seviyorum demekle sevgi eskimez ki

söylendikçe artan sihirli dört hece

seviyorum