Hasretin Yollarda K/aldı Uyandır Sevdiğini

Ağlama gönül ağlama

gönlüm sensiz neyler yaşarken ayrılığın ölümü de çok acı bırakır

elbet bir çaresi bulunur kuruyan gözyaşların biraktığı izler

hasretin yollarda kalınca uyandır sevdiğini

şimdi ben yalnızlığın peşine düştüm sana sevdamın kırık bir aşk masalı gibi

düşlerime sardım aklıma gelen başımda geçer mi s/andın

bizim buralarda uçan turnalar karlı dağlarda üşürken

uçan kuşlara selam söyle onlarda bulur senli yolların gül kokan has bahçesini

sızılarım dinermi bir selamla heberin varmı dardayım hasretin bağrımı deliyor

sen bakıyordun uzak bir diyardan yüzüme hüzünlü gülüşlerim bile kalmadı

gönül tellerime bir sızı sardırdın geçmeyen acılarınla yollara düştüm yar

yokluüğunla var saysam da acılara bırakıp gitme Nazlı can

yürek sularım çağlamıyor artık kurudu gözyaşım hasretinle

ayrılığın sensizliğin başıma vursada gönül derbeder oldu

yüreğimdeki sular dondu tek başına üşüdüm sıralı dağ yamaçlarında

söyle sevdiğim içimdeki ışıklar söndü buzlu havada solan yürek sularım

yine hüzünler vurdu yüzüme kör talihin pençesine gürbet hasretine

senden kopuşum olamaz ki ayrılığın torba dolusu kum torbası gibi ağır

kurşun geçmez sevdaya desekte yüzüm hüzünlere büründü

dost diye nicesine sarıldım o dost beni yad eylesin diye

yorgun karlı dağlarım doluya tutunurken gözümde yaşlar kurudu soğuk havanın selinde

sana attığım taşlar yosun tuttu Nazlı Can

şimdi o taşlardan medet umarsan ölüm gelir mezar taşıma

sensiz ölmek yaşanmaz ir bilsen yine düşünmezsin zalım yar deyişine

sen olmadan yaşamak nedir ki ölüm gibi

gel gayri sevdam beni terk etmez yollarına gözlerim sel oldu

sular durulmuyor sensizliğin yak ateşininle yansın buza dönen gönlüm

gönlüm senden vaz geçmezken sen başka alemin düşüne savrulma gülüm

gönül b/akmıyor artık gözlerim görmez kimseyi senin güneşin b/atınca

gözlerim koşmuyor hasretin yollarda kaldı uyuyorum gelde kaldır sevdiğini Nazlim

21*06*13*Karataş*