Hasretini Dost Belledim

Sonu gelmeyen gecelerde

sensizliğin hasretini çektim

Bilmezler ki gülüm

hasretini dost belledim

Yürüyorum ve bunları düşünüyorum

Yağmur delicesine yağıyor

Sanki bir şeylere kızmış gibi

Sanki vefasızlara kızmış gibi

Yağmur damlaları vücuduma değil

yüreğime işlerken

Sensizliğin bana bıraktığı sessizlik hala yerinde

İnadına susuyor belki de

Sokak lambalarıda tek tek sönmeye başladı

Şehir uykuya dalıyor

Gazaplar nefretler ihanetler günyüzüne çıkıyor

Senin gidişin gibi

Bir ihanetin bende kalan sancısı gibi

Bütün bunlardan sonra

ve sensizlikten sonra

bu şehir anlamsız geliyor bana

Nasıl anlatsam anlamsız işte

ANLAMSIZ anla artık anlamsız