Hatice'ye Bakma Sen Neticeden Haber Ver
son sözümü henüz söylemedim
son şiirimi hemen yazamadım
yazmadım ki
derdime derman olsun
velhasıl,
süvarilerin iz düşümünden
babasının kimin kurşun attığını
yalnız efe hikasinden....
vaz geçemedim gönlümün açtığı kapıları
kilit vuramadım
ah gönlüm...
yüreğimin tahtı gönlüm
bu yaşamın en acımasızı
bana olan karezin neydi
gönül fermanı..
yüreği katlanacak bir diramit gücü
kalp acısı
ondandır ki
kimseden vaz geçemem
ben toprağa benzerim
çünkü enson gideceğim yer
O topraktı
acıda olsa doyamam acılara
kelepçeli ellerde olsa
direnirim gönlümün asiliğine
ondandır ki
gönül hoş mutlu
yaşamın yolu düz
gerçeğin yolu taşlı
isterse yuvarlanır
istemezse tuvarlanırsın
zan etmeyin yokluk sensizlik
ah insan
her biri başka cinsten..
her türlü yaratılışın
kahrını çekenler bilir
insanlık nedir ?
aklımla ölsem gam yemem gönül
bu yürek olduktan sonra
bilemedim.
gereğinden fazla sevgi
çok insana gelmez
ve fazlasını taşıyamaz
bilmedin
haticeye bakma
sen neticeden haber ver
iyi'misin onu söyle ki
ben alnından öpeyim.
21/03/2011 - Karataş