Hay

gaybın rengini değiştirirken kadran

son menzile düşüyoruz görüyor musun

arpacık mesafesinde artık ölüm

tetik düşecek şafak vurmadan kuş gözlerini

ki bilirsin hal nicedir

kadehin ardında saklanırken ve artık utanmaya başlamışken

ar damarını dikiyor onurun yırtık yamaları

güneş tutmaz bir odadan seyrediyorum

taş mendirekleri

ki hani oradan başlamıştık kısacık bir romanın önsözüne

elif demiştik

estreyi gömmeden önce o kutsal lahitlere

renktaş gözlerimiz iklimlere ayak uydururken ve kararırken bazen kirpiklerimiz

sırtımızda kambur gibi kayaların acısını unutup şarkılar söylemiştik

yakamozlar susunca

ser verip

sır vermeyen örtülere sarmıştık cümleleri

yazarı belirsiz kitap olacaktık belki tozsuz raflarda saklanan

ihtimal ki veballerimizde asılacaktı günahımız

kendi sehpamızı kurarken zeytin ağacına

yine bakışacaktık elâ

hay...