Hayâl Ufkunda Yâr

Dünyâda görmemiş, gülüşen pembe gülleri,

Hasbel-kader beyazdı, hazin ayrılık sarı...

Yutkunsa, iç geçirse gülün yaslı tülleri,

Anlar ki vaktidir, solacaktır yanakları...

Güller; kiminde kırmızıdır ömrünün kışı,

Güller; bahârı arzulayan yağmurun suyu,

Güller; saçında damlası, ellerde alkışı...

Güller; yeşil gözünde siyah, bir derin kuyu...

Âşıkların hayatta ki en mutlu mevsimi,

Güller açarken ağladı, yaşlandı gözleri.

Bülbül sesiyle gülleri ser-mest etti mi?

Heryer yeşilse sonsuza, tûbâsı nerdedir?

Yârin hayâli gönlüne bambaşka akseder,

Gülden eliyle, nazlı bakışlar mı perdedir?

Vezni: mefûlü/fâilâtü/mefâîlü/fâilün