Hayallerin Günahları

Okunmaz bugün

Sokak kaldırımlarına

Adım adım düşürdüğüm

Yalnızlığa koşan adımların isimleri

Yarınımı düşünmeden

Soyundum bana varıncaya dek

Tenimi yakan maskelerden

Şimdi yüzüm

En az ruhum kadar çıplak

Ruhum ise

Bir ömür uzağında

Çocukluğumdaki masumiyete

Hayallerimi sıkıştırdığı vakit

Hayat,

Dikenli gerçeklerine

Aktı siyah olan kanı

Binlerce kez tekrarladığım

Dinmeyen intikam yeminlerime

Oysa ki bu akşam

Bir katil gibi çöktü gırtlaklarına

Yağan kar

İsimlerin, yeminlerin, yalnızlığın

Ve utandırmıştı çıplak yüzümü

Bir tek

Günahkâr düşüncelerimi yenemedi

Onlar

Hala parıldar kör benliğimde

Kışa düşen kömür parçaları gibi