Hayat Resitali

Hayatla ilk resitalimde sahne karanlık...

Mozart'ın Kırkıncı Senfonisi çalarken gramafonda

Boş salonun hıçkırığında düğümlenir sözler

Perdenin rüzgarı dalgalandırır saçlarımı

Hayallerimle valsimde dönerken başım deli gibi

Gelirim kendime anıların ayak sesiyle

İlk perdesi aşktır tek kişilik müzikalin

Kırmızı halılara bürünürüm kimsesizliğimde

Duvarlar eşlik eder dansımın ritmine

Konuşur vakt-i hüzün gecenin serkeşliğinde

?Nefesin kan kokar, aşk ölümü sevmez-

İkinci perdesi ayrılığa açılır

Elleri titrektir sahnenin

Boşalan kalpler simgesidir

Bocalarım ilk kez kendime dönüp

-Dili var mı yalnızlığın-

Hangi dilde anlatsam hüzün

Hangi kapıyı çalsam keder

Jestlerim inkarındayken acıların

Kifayetsizdir sözlerim aşkı uğurlarken

Kapanan perdede boşluğadır reveransım

Son perdede çözerim kördüğümü

Kulaç attıkça boğulurum sığ denizimde

Çırpındıkça yanarım aşkın kör alevinde

Repliklerimi unuttuğum anda başlar heyecanım

Doğaçlama gelişir her şey suflörüm gittiğinden beri

-Unutmak çözer mi sırrını hayatın-

Ve alkışlardan yoksun kapanır perde

Susar Gramafon

Ardımdan ağlar duvarlar

Yok olurum sarmalanışında perdenin

Boğuk bir ses duyulur tiz nefesimden

Bu oyun biter.