Hayat Ve Sonbahar

Başlar kırlangıçların göçü sonba­harın ardından,

Ve yapraklar da sararıp dökülür dalla­rından.

Son yeşilliklerdir sonbaharın alıp ta götürdüğü,

Ve son uçuşlarıdır kırlangıçların sürü sü­rü.

Görünmeyen neydi bu güzelim mevsim sonrası?

Tüm gözler, ufuklarda, semalarda, ağaçlar­da.

Hayat ta böyle, başlar insanlarda ayrılık acısı,

Yalnız mutlu ve hüzünlü anılar kalır hatıralarda.

Kaldırıp başımızı ümitle bakacağız semalara,

Ağlayacağız, semalar da ağlayacak kara kara.

Artık ne yeşil yapraklar kalmakta dalında,

Ne de mutluluk saçan mavilik sema­larda.

Tabiat tedirgin, insanlarda da ümitsiz bakışlar,

Ve şairlerin defterlerinde yarım kalan mısralar.

Ecel gelip çatanda, ayrılıp gideriz bu dünyadan,

Kaçışımız olamaz, ölüm denen bu yazgıdan.