Hayatı Adımlarken

Cılız bedenlerimizde candı yükümüz

Travma köprülerinden geçerken usul usul

Azgın azgın akıyordu altından nehir

Anafor yutmuş dalgalar vururken yürek kıyılarımıza

Sudan çıkmış balık gibiydi çırpınışlarımız

Sürüp gidiyordu hayat büklüm büklüm

Kuytularda gizli gizli ağlarken

Günün korkuları değildi asıl ürküten

İçimizdeki büyüyen gelecek kaygısıydı.

Atimize yürürken gündüz gece

Nice sorun dağlarını aştık akabelerinden

Yağmurunda ıslandık güneşinde kavrulduk

Hayallerimiz vardı umutlarımız azığımız

Karanlığı üstümüze yorgan yaptık

Korkularımıza ıslık çaldık

Yaşadıkça anlamaya başladık dünyayı

Önce başkası sandık aynadaki aksakallıyı

Torun dede deyince öptük dilimiz tatlandı

Kimseye özenmeden kendin olmak

Çabalamak ve bir şeyleri başarmak

Yaşamak ne güzel...