Hazan Gecesi

Bir Hazan gecesiydi

Fenerler sönükdü, çok karanlıktı

Ama olmuştu sokakların İnsanları

Hayincey'di beni bıraktığın gece

yaşamın Ölüme değdiğini hissettim o an

Mevsimlerden Yalnızlık'dı

Hazan düşmüşdü yeşermekte olan yüreğime.

ve sonra

delicesine Avazım çıktığı kadar

Mercan Dağların tepesinden isyan ettim sana

Deniz'de gördüğün gözyaşlarımdı parlayan

bir Yakamoz gibiydi ağlayışlarım

Maviydi Sema gibi umudum

Islandım

eğili verdi topraga boynum

yapraksızdım üşüdüm

Ey be

Kayıp Sevgilim

Nesfesimle ayazı üflüyorum

camda yine göremiyorum seni

dudaklarım titremekde konuşamıyor artık

Rüzgarın Islığı sesimi bastırır oldu

Suskunum sana,

Hasretim şimdiden Güneş gibi yakıcı özlemine

Şahrudlar bile az geliyor

söndürmüyor bu Ateşi.

Alev, alev yanıyor içim bir Göktaşı gibi

Güllerin kurudu

ayrılık kokusu sardı etrafı

Bertaraf oldum gün gece

Duy be sevdiğim

Her Yağmur yağdığında öpüşüyorum seninle

doruklara tırmanıyor özlemim

gücüm kalmadı

boğuşamıyorum çılgın dalgalarla

ben kendi kavgamla yaşıyorum,

ayrılık benim Düşmanım oldu

ve hep kaybediyorum,

güçsüzüm kazanamıyorum

Ellerim Güneşi tutmakta

niyetim sana giden yolu aydınlatmakta

tutamıyorum, kayboluyorum....

Yıldızlar birer, birey kayıp gidiyor ellerimden

sana kavuşamıyorum..

Tüm umutlarım tükeniyor

üşütüyor iyice hazan gecesi

üstümü örtün ne olur

Çıplak görülmesin yüreğim

çünkü ben artık ölüyorum