Hejan
yüzü esmere çalmış
kömür gözlü çocuk
yüreğin kadar büyüktü bahtsızlığın
b/öyle sessiz sedasız
ölümler geçiyor coğrafyanda
?' fukara ölümü''
derdi adına usta'm
canında acı haykırışlar
can paramparça/can harabe
dur dinle kömür gözlüm
dilinde demlenen son türkü
dökülmedi daha dudaklarından
söylemeden türkünü
düşmesin bedenin toprağa
gözyaşlarına kefen biçilmedi
salan henüz okunmadı hejan'ım
bilirim, ölüm sessiz ve kimsesizdir
fukara ölümleri kalleştir
ah hejan'ım
Dicle'nin koynuna sal garip hallerini
akıntısına kapılıp gitsin
yoksulluğun kırıntıları
ateş ol ışığın aşkına
aşkın ışığıyla aydınlansın şehrin geceleri
Fırat ağlar gidişine
dağlar ağıt yakar ölümüne
aç gezdiğin bu topraklarda
yalnız başına bırakmadı seni fukaralığın
son adımında ölüm girer koluna
beyaz bir örtü giyinir ömrün